Barry: "Ik spreek de taal van de straat"

Mijn moeder was, denk ik, de eerste BOM-moeder (bewust ongehuwde moeder) van Nederland. Maar pas nadat zij toch trouwde ging het met mij mis. Mijn stiefvader accepteerde mij niet en stopte mij als zevenjarige in een kindertehuis. Ik behaalde daar het diploma elektromonteur en toen ik zestien was mocht ik weer thuis komen wonen. Dit mislukte omdat mijn stiefvader alcoholist was geworden. Ik liep weg en kwam in een Rotterdams tehuis voor werkende jongens terecht.

 

Grote stad
In Rotterdam maakte ik kennis met het uitgaansleven van de grote stad. Wiet, bier en soms LSD. Gewoon voor de lol. Op mijn twintigste trouwde ik en dacht huisje, boompje, beestje gevonden te hebben. Maar door een fataal auto-ongeval verloor ik mijn vrouw. We waren net drie maanden getrouwd. Ik kon dit niet verwerken, viel in een grote zwarte kloof en begon weer met drinken en blowen. Alleen dit maal heviger. Ik verloor mijn baan en kreeg een uitkering. Lange lege dagen volgden. Ik belandde in verkeerde scènes en kwam in contact met harddrugs. Naast in blowen en sterke drank, zocht ik mijn toevlucht in speed, cocaïne en heroïne. Op mijn 23e was ik verslaafd.

 

Afgebroken lucifer
In deze verslavingsperiode ontmoette ik mijn nieuwe vrouw. Zij spoorde mij aan tot afkicken, anders wilde ze niet met mij leven. Bij haar op zolder is het me gelukt af te kicken. Ik zag het leven weer helemaal zitten. Na een jaar trouwden we en gingen op het platteland in Groningen wonen. Ik had weer een baan. We kregen twee zoons en we waren gelukkig.

Toen de jongens drie en vier jaar oud waren, veranderde ons leven radicaal. Door een afgebroken lucifer verschroeide de nylon nachtpon van mijn vrouw. Zij belandde in ziekenhuizen en klinieken. Uiteindelijk kwam zij terecht in een psychiatrisch centrum. Ondertussen zorgde ik voor de kinderen. Ik hield het vol, want ik had inmiddels de dope weer gevonden. Dope was mijn motor.

 

Middelvinger werd mijn vriend
Het huwelijk hield geen stand. Na de scheiding bleef onze jongste zoon bij mij wonen. De oudste is visueel gehandicapt en omdat ik hem op dat moment niet kon bieden wat hij nodig had, plaatsten we hem in een instituut. Ik voedde mijn jongste zoon zo goed mogelijk op. Goede voorbeelden van huis uit had ik niet. Hij is tot z’n twintigste bij me blijven wonen.

Even na mijn dertigste was ik weer verslaafd, en nu met een ander beeld: ik had overal schijt aan. Mijn middelvinger werd mijn vriend, de fles vriend en vijand. Ik bezocht twee keer een afkickkliniek maar raakte opnieuw weer verslaafd. Het leven was een aaneenschakeling van tegenslagen.

 

Pyreneeën
Op een zeker moment was ik het zat. Ik zag nog twee wegen: naar de dood of naar het leven. Ik koos voor de laatste. Van de opbrengst van mijn huisraad kocht ik een oude camper. Hiermee, en met een minimum aan geld, reed ik naar de Pyreneeën om daar weer zelfstandig af te kicken. Het was me al eerder gelukt, dus waarom nu niet.

Mijn zoon steunde me volledig. Na de eerste week, die het heftigst was, begon ik aan de wederopbouw van mijzelf. Zeven maanden ben ik weggebleven om me te wapenen en om nieuwe perspectieven te stellen. Ik wilde niet weer terugvallen in mijn oude gedrag. Weg van die shitzooi!

 

Jeugd waarschuwen
Ik ontwikkelde een plan om mijn ervaringen te gebruiken om de jeugd te waarschuwen tegen onverantwoord gebruik. Ja, presentaties moest ik gaan geven: mijn kennis op professionele wijze naar buiten brengen. Dat moest ik gaan doen!

Ik wist dat ik er nog lang niet was en dat ik bij terugkomst in Rotterdam begeleiding nodig had. Door het gebrek aan nazorg waren mijn eerdere stoppogingen immers mislukt. Ik koos daarom voor een begeleid wonen-project en daar woonde twee jaar op een kamer. De stichting ‘Ontmoeting’ wees mij op de vacature ‘Doelgroepambassadeur’ bij het Basisberaad. Nieuwsgierig en afwachtend solliciteerde ik en na een cursus communicatie en presentatie door wethouder Kriens werd ik beëdigd als doelgroepambassadeur.

Mijn leven is nu weer aardig op de rails. Ik woon zelfstandig en ben niet meer verslaafd. Wel drink ik af en toe een goed glas wijn met goede vrienden, om te vieren dat ik deze keuze maakte en tegenslagen overwon. Nu steun ik anderen in hun strijd, tenminste als ze dat willen. Als gids leid ik verslaafden naar een menswaardig bestaan. Als ervaringsdeskundige beheers je de problematiek en kun je jezelf als voorbeeld stellen. Ook geef ik voorlichting over de gevaren en mogelijke consequenties van drugs. Zo ben ik een soort doorgeefluik van de straat naar de politiek en hulpverlening. Ik spreek de taal van de straat, niet die uit de boeken.

 

Barry heeft geruime tijd vol enthousiasme als doelgroepambassadeur gewerkt. Hij heeft ondertussen gekozen voor een andere baan.